Voor ieder die een dierbare verloren heeft

Saying Good bye

Verhaal van een grootouder

Hey iedereen,

Via lotgenotenlijn kregen we vandaag een vraag van een grootouder of er een blog was waar ze anoniem hun verhaal konden neerschrijven over het verlies van hun kleinkindje.
Aan nabestaanden die dit willen doen. Stuur gerust mailtje naar info@saying-goodbye.be en wij posten het hier in onze blog.
Alvast een warme steunknuffel en laat gerust reactie na als steun.

Verhaal van grootouder

Jaren keken wij uit naar een kleinkind van ons dochter.
Jaren die bleven duren zonder positief resultaat.
Tot we op een dag hoorden dat enkel IVF een oplossing zou kunnen bieden.
Na 3 lange jaren en meer dan 10 inplantingen kregen we op Vaderdag 2019 te horen dat ons dochter eindelijk zwanger was.
Ons geluk kon niet op. De mooiste Vaderdag dat je kan wensen.
Toevallig is mijn verjaardag ongeveer 14 dagen later dan vaderdag.
Toen kreeg ik een 2e harde (positieve) noot te kraken.
Er werden 2 kindjes verwacht.
Tranen kwamen los van blijdschap.
Eindelijk , na al die jaren kreeg ons dochter( die ook van een natuurlijke 2ling is) ook 2 kindjes.
Alles was voorzien voor eind 2019 begin 2020.
Dagen, weken, maanden leefden we in een roes van geluk.
Bang dat er toch nog iets verkeerd zou gaan, bang voor alles en nog wat.
Onderzoeken brachten telkens weer enkel positieve verhalen naar boven.
We leefden verder op een roze wolk of een blauwe of beide.Ons dochter wou niet zeggen hoe of wat.
Donderdag 31/10/2019, 7 maanden ver, plots waterverlies.
In het hospitaal bleek na onderzoek dat een vruchtwaterzakje gescheurd was.
Een keizersnede was noodzakelijk was om het leven van de 2 sloebers niet in gevaar te brengen.
In de late middag werden 2 schatten geboren, een jongen en een meisje.
S ’avonds konden we nog steeds deze schatten niet zien wat ons toch al wat deed ongerust worden.
Op vrijdagmorgen kregen we te horen dat de kleine jongen het niet goed deed,en dat er tijdens de geboorte complicaties waren opgetreden.
Hierdoor was er bloed in de hersentjes terecht gekomen en zag er het helaas niet goed uit.
Verder onderzoeken zouden uitsluitsel geven over het hoe en wat.
Het kleine meisje sliep rustig verder en deed het wel heel goed.
Vrijdagavond deze lieve schat met hoogdringendheid laten dopen zodat hij toch de bescherming zou geniet van Hierboven.
Vrijdagnacht helaas nog meer bloed in de hersentjes en wisten we helaas dan het harde verdict.
Onze jongen zou het niet halen!
Zaterdagmorgen kregen we dan de bevestiging van onze dochter en schoonzoon.
Men zou zaterdagnamiddag afscheid willen nemen van hun lieverdje, in alle intimiteit.
Zaterdagavond kregen we dan het bericht dat de kleine schat vertrokken was voor zijn laatste reis. GVD!!
Vlug de moto op en als een bezetene naar het hospitaal.
Onze kleine rakker lag mooi opgebaard te “slapen” in een bedje naast zijn zusje.
Zo mooi, zo stil, zo rustig, zo…..koud.
Een dikke knuffel, een streling, een zoen, GVD wat zal ik hem missen.
Wat moet die kleine hierboven alleen doen? wou dat ik bij hem kon zijn om hem mijn liefde te geven.

Deel dit ook met je vrienden!
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

4 reacties op “Verhaal van een grootouder”

  1. Ineke schreef:

    Lieve grootouders, ik wens jullie heel veel warmte toe bij dit veel te kille verlies. Ik hoop dat jullie troost vinden bij elkaar.
    Veel liefs en medeleven.

  2. Marijke schreef:

    Het leven kan soms zo onfair zijn. Voor de ouders maar natuurlijk ook voor jullie grootouders is dit hartverscheurend. Je wil jouw kind of kleinkind niet overleven. Blijf met elkaar praten over dit lieve engeltje. Verstop jullie verdriet niet. Ik wens jullie allen heel veel sterkte bij dit verlies. Warme knuffel voor jullie allen.

  3. Decock Anja schreef:

    Beste, ik kan / mag dit niet aan mij laten passeren.
    Een kleinkind verliezen is iets dat niet natuurlijk is , er wordt verondersteld dat ouderen eerst gaan . Maar de jongen ging zijn leven lang een plant zijn , jawel eentje met zorgen maar ook HEEL VEEL erg graag zien . Weet dat het niet makkelijk is , dit te aanvaarden .
    Maar het feit dat je er wil / kan over praten …is heel veel waard ! Nooit komt dit kindje op je schoot zitten , maar opa …je kan de liefde meegeven aa het zusje, haar vertellen dat zij en haar broer zo een mooi geschenk waren.
    Meneer, ik hoop dat je steeds met je verdriet bij iemand terecht kan …praten, huilen vloeken zelfs schreeuwen !
    Herdenk de kleine jongen alsnog het mooiste geschenk ooit . 🌟

  4. Grootouder schreef:

    Dag Anja,
    Daar schreef je het correct : je hoopt dat ik met mijn verdriet ergens heen kan.
    Probeer eens tegen iemand te praten zonder dat de andere persoon zijn verhaal vertelt.
    Finaal denk je dan, wie luistert nu naar wie?
    Velen willen ook niet praten over dit onderwerp en wil ik ook niet mee lastig vallen.
    M.a.w ik kan met niemand praten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *